Als je afwijkt van het “gemiddelde”

Een persoonlijk verhaal

Lekker druk heb ik het, met mijn eigen bedrijf UseYourTalents. Wat ben ik dankbaar dat het al 6 jaar zo’n succes is. Mijn passie en werk vloeien samen. Dat geluk gun ik iedereen. Maar ik ben ook druk met mijn gezin. En met de persoonlijke uitdagingen die ik tegenkom, elke dag weer. Niet alleen omdat het runnen van een groot gezin op zich al dynamisch genoeg is. Maar ook omdat mijn jongste zoon een bijzonderheid heeft.

Zo. Dat is er uit.

Anders zijn

Ja, hij is anders. Anders dan de gemiddelde kinderen. En dat is soms moeilijk. Moeilijk naar de buitenwereld, moeilijk voor mijn binnenwereld. Hij heeft intensieve zorgbegeleiding nodig en heeft een ontwikkelingsachterstand. Alle ervaring die ik tot nu toe heb opgedaan als moeder van mijn andere kinderen, blijk ik maar bar weinig te kunnen gebruiken. Opnieuw ben ik op zoek naar de “gebruiksaanwijzing”. En die heb ik nog steeds niet helemaal gevonden. Er is er maar één die nergens last van heeft. En dat is Mees.

Hoe dubbel, ik train en coach mensen en help ze in het zadel. Ik zie direct waar kracht en energie zit en hoe die optimaal benut kunnen worden. In volle zalen mag ik spreken over de kracht van diversiteit, dat iedereen totaal verschillend in elkaar zit en hoe mooi dat is. Ik voel dat ook en deel dat met oprechte intentie.

En dan word ik thuis zelf uitgedaagd. En hoe.

Gewoon normaal?

Welke les moet ik leren? Ergens wil ik graag dat alles ‘normaal’ is. Gewoon normaal. En dat is het bij ons thuis niet. Met vallen en opstaan en met alle liefde die we in ons hebben, delen wij als gezin de zorg voor onze kleinste. De kleinste met een grote ontwikkelingsachterstand.

Wat is normaal? Ik weet het niet. Gemiddeld dan? Ik geloof in uniciteit en eigenheid van elk mens. Wat dan pijn doet is het ‘systeem’: de testen, de gemiddeldes, de interpretaties. De voelbare diskwalificatie van je kind als die afwijkt van het gemiddelde.

Dé waarheid

Welke les heb ik hiervan geleerd? Dat ik niet van de gemiddeldes ben. En ik wil niet focussen op de afwijking van het gemiddelde. Ik wil focussen op groei, potentie en wat een mens wél kan.

Ik train mensen in Creatief leren Denken. In het blijven Kijken in Kansen. Dat kan ik als geen ander. Ik ben niet alleen een optimist, ik geloof in de kracht van elk mens. Ik kijk naar het potentieel en naar de ontwikkelingsmogelijkheden en naar wat wél kan. Waarschijnlijk ben ik daarom de beste moeder die er voor hem kan zijn, met het grootste hart en het grootste geloof in hem en assertief genoeg om het huidige traditionele systeem niet als dé waarheid te zien.

Dat is mijn conclusie.

Als je op mijn verhaal wilt reageren laat dan helemaal onderaan deze pagina een reactie achter.